Το δημόσιο χρέος και η μη βιώσιμη ελληνική οικονομία!
*Σε ποιους χρωστάμε; Ζήτημα επιβίωσης η άρνηση πληρωμής
Με τη χώρα μας να βρίσκεται εγκλωβισμένη στο «κελί» των διεθνών τοκογλύφων, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ και με το μέλλον να φαντάζει άκρως δυσοίωνο, σκεφτήκαμε ποτέ σε ποιους χρωστάμε; Τα 110 δις που δανειζόμαστε, που πηγαίνουν και αν χρειαζόντουσαν; Τελευταίο παράδειγμα, ο Ισλανδικός λαός μέσω που δημοψηφίσματος, αρνήθηκε την αναγνώριση και πληρωμή του χρέους του…Εμείς;
Με το παγκόσμιο κραχ του 2008, καθίσταντο αναγκαία η «εκκαθάριση» των χαρτοφυλακίων των μεγάλων τραπεζών από εκείνα τα αξιόγραφα τα οποία πλέον δεν είχαν αξία. Αυτή η διαγραφή των αξιογράφων έπρεπε να «φορτωθεί» αλλού, καθώς το κόστος ήταν μεγάλο. Η μεταφορά του κόστους έγινε στα κράτη, τα οποία «φορτώθηκαν» τα χρέη και στήριξαν τις τράπεζες. Η μεταφορά του κόστους στο εκάστοτε κράτος, συνεπάγεται μεταφορά στον φορολογούμενο πολίτη… Οι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες έχουν χαρτοφυλάκια αξιογράφων, τα οποία αγγίζουν τα 35 τρις. ευρώ, όταν το ΑΕΠ ολόκληρης της Ευρωζώνης είναι 7,1 τρις. Όπως είπε και ο διάσημος οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπίνι: «Κοινωνικοποιήσαμε μέρος των ιδιωτικών απωλειών με το να διασώσουμε τα πιστωτικά ιδρύματα. Όμως το αυξανόμενο δημόσιο χρέος δεν είναι ένα δωρεάν γεύμα, τελικά θα πρέπει να το πληρώσεις.” (The Daily Telegraph, 23/5/2010). Αυτό είναι το παγκόσμιο οικονομικό πρόβλημα που ξεκίνησε από την Αμερική, στο οποίο εδράζεται και η κρίση στην Ε.Ε. και στο ευρώ.
Εντούτοις, το πρόβλημα της Ελλάδος δεν έγκειται τόσο στο αποτέλεσμα της παγκόσμιας κρίσης(όπως πχ Ιρλανδία). Το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι αναπτυξιακό και μάλιστα πολύ παλιό. Έχει χαρακτηριστεί «δομικό», καθώς ο δανεισμός και συνάμα το δημόσιο χρέος, χρησιμοποιήθηκε για να χρηματοδοτήσει μια αντιπαραγωγική, αναιμική και πλήρως «παρασιτική» ανάπτυξη της οικονομίας, από τη μεταπολίτευση. Δυστυχώς το χρέος της Ελλάδας δεν είναι διαχειρίσιμο. Την τελευταία δεκαετία, για κάθε 1000 ευρώ που δανειζόμαστε, τα 900 πηγαίνουν σε αποπληρωμή παλιότερων ξένων δανείων. Εάν σε αυτό συνυπολογίσουμε την μηδενική παραγωγική ανάπτυξη, τους τόκους, τα χρεολύσια, τα κρυφά χρέη και τις εξωφρενικές ταμειακές ανάγκες, βλέπουμε το δημόσιο χρέος να εκτινάσσεται. Την τελευταία δεκαετία το ελληνικό κράτος πλήρωσε στους πιστωτές του πάνω από 450 δισ. ευρώ σύμφωνα με τους ισολογισμούς του Γενικού Λογιστηρίου του κράτους. Σε εποχή που το Δημόσιο δανειζόταν με τα spread να κυμαίνονται χαμηλά. Παρ’ όλα αυτά το δημόσιο χρέος της χώρας όχι μόνο δε συγκρατήθηκε αλλά αυξήθηκε την ίδια δεκαετία κατά 155 δισ. ευρώ, φτάνοντας τα 298 δισ. ευρώ Για την περίοδο 2011-2015 η Ελλάδα θα κληθεί να καταβάλει μόνο για χρεολύσια περίπου 170 δισ. ευρώ…!Έτσι συμπεραίνουμε πως ακόμη και να λάβουμε άτοκο δάνειο, δεν επιτυγχάνεται απολύτως τίποτα. Απεναντίας το χρέος θα γιγαντώνεται…
Όσο γιγαντώνεται το χρέος, τόσο μεγαλύτερο υποχείριο γίνεται η χώρα στους πιστωτές… Πιστωτές οι οποίοι δεν είναι το γερμανικό, γαλλικό ή όποιο άλλο κράτος. Οι μεγαλύτεροι δανειστές του ελληνικού κράτους, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, είναι γαλλικές, ελβετικές, γερμανικές και αγγλικές τράπεζες. Χρωστάμε δηλαδή σε αυτούς που δημιουργούν χρήμα από το πουθενά(σύστημα κλασματικού αποθέματος), δανείζουν με υπέρογκα επιτόκια και πράττουν βάση «κερδοσκοπικής λογικής». Το «πακέτο στήριξης» των 110 δις (με τους πλέον επαχθείς όρους) ελήφθη δηλαδή για την αποπληρωμή μέρους των πιστωτών αυτών… Μεταφέρθηκε έτσι μέρος του χρέους μας από τις ξένες τράπεζες στο ΔΝΤ και την ΕΚΤ, τα οποία θα επωφεληθούν λόγω των τόκων, αλλά και θα μπορέσουν πιο εύκολα πάρουν πίσω τα «δανεικά» με την επιβολή μέτρων, λειτουργώντας ως κράτος εν κράτη! Όπως υπολογίζεται, με το πρόγραμμα της Τρόικας, θα επέλθει πτώση στο ΑΕΠ της τάξεως του 25-35% και παράλληλα ύφεση τουλάχιστον για 20 χρόνια… Αυτό σημαίνει εκτίναξη της επίσημης ανεργίας κοντά στο 30% και αντίστοιχη πτώση του καθαρού τζίρου της αγοράς με πάνω από τα δύο τρίτα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων να κλείνουν. Τα δεδομένα αυτά θα σημάνουν αναπόφευκτα δημοσιονομική κατάρρευση και μια μακροχρόνια ύφεση, που πολλοί εκτιμούν ότι ίσως να μην είναι αντιστρέψιμη. Συνεπώς πλήρης καταστροφή της οικονομίας…
Πολύ απλά, η χώρα μας δεν είναι οικονομικά βιώσιμη…Όπως για παράδειγμα όταν μια οικογένεια εξασφαλίζει δάνειο για την αγορά κατοικίας και τελικά μετά από καιρό δεν μπορεί να πληρώσει την δανειακή δόση. Τα χρέη συσσωρεύονται με αποτέλεσμα το νοικοκυριό να χαρακτηριστεί μη βιώσιμο και εν τέλει το σπίτι κατάσχεται…Ακριβώς έτσι κινδυνεύει και η χώρα. Ολόκληρες περιφέρειες μπορούν να απορροφηθούν οικονομικά από ξένους ιδιώτες, οι οποίοι θα «διαχειρίζονται» την οικονομία των περιοχών (προς ιδίων όφελος) αυτών, καθώς και να εκμεταλλευτούν το έδαφος και το υπέδαφος τους. Αν παρατηρήσουμε τι έγινε όπου μπήκε το ΔΝΤ, ή όπου μπήκε ο συνδυασμός ΕΕ και ΔΝΤ, στις χώρες της Αμερικής και της Ανατολικής Ευρώπης, θα καταλάβουμε τι έγινε στην φυσική ακεραιότητα των χωρών. Άλλωστε για την υπογραφή του δανείου των 110 δις υποθήκη μπήκε η περιουσία του δημοσίου, η οποία έχει πλήρως καταγραφεί.
Τι θα κάνουμε επομένως; Θα αφήσουμε τους Διεθνείς Τραπεζίτες και το καρτέλ τους να «αφαιμάζουν» την χώρα και τους πολίτες; Ως πότε; Αυτό που αποφεύγεται έντονα να ειπωθεί (γιατί άραγε;) είναι πως υπάρχει και άλλη διέξοδος αντιμετώπισης του προβλήματος. Είναι η άρνηση πληρωμής του χρέους, μέσα από παύση πληρωμών στους πιστωτές και έξοδος από το ευρώ. Άρνηση πληρωμής του χρέους, δεν σημαίνει πτώχευση της χώρας. Έτσι κι αλλιώς η πτώχευση δεν είναι μακριά αυτή τη στιγμή. Ακόμη και τώρα η κυβέρνηση μπορεί να προχωρήσει σε άρνηση αναγνώρισης και πληρωμής, δηλώνοντας πως το χρέος είναι προϊόν τοκογλυφίας και απάτης παλιότερων διεφθαρμένων κυβερνήσεων, χωρίς τη συναίνεση των πολιτών. Χώρες όπως η Βενεζουέλα, η Αργεντινή, η Βολιβία και το Εκουαδόρ κατάφεραν μέσω της άρνησης να πατήσουν στα πόδια τους, γλιτώνοντας την οικονομική και κοινωνική καταστροφή… Με παρόμοια πολιτική κατάφεραν το ίδιο και δύο πρόεδροι των Η.Π.Α ο Άντριου Τζάκσον(kill the bank) και ο Αβραάμ Λίνκολν(δολοφονήθηκε!), οι οποίοι όμως έκοψαν δικό τους νόμισμα με σκοπό να ελέγχουν οι ίδιοι την οικονομία και όχι οι ιδιωτικές τράπεζες. Γι’ αυτό βασική προϋπόθεση είναι η έξοδος από το ευρώ και επιστροφή στη δραχμή, εθνικοποίηση βασικών ιδιωτικών τραπεζών και έλεγχος στην κίνηση του κεφαλαίου, ώστε να σταματήσει η φυγή στο εξωτερικό, επιβάλλοντας άμεσα έναν αποτρεπτικό φόρο. Το 1790 ο Μάγιερ Άμσελ Ροθτσάϊλντ (μεγαλύτερη οικογένεια τραπεζιτών) σε μια δόση ειλικρίνειας είχε πει : «δώστε μου τον έλεγχο της κυκλοφορίας και έκδοσης του χρήματος μιας χώρας και δεν με νοιάζει καθόλου ποιός κυβερνά και φτιάχνει τους νόμους της…»Φυσικά θα χρειαστεί περεταίρω ανάπτυξη πορεία σε πολλούς βασικούς τομείς, καθώς και αλλαγή του διαβρωμένου πολιτικού σκηνικού της χώρας…Σίγουρα η κατάσταση στην αρχή θα είναι δύσκολα, με την χώρα να περνάει περίοδο νομισματικής αστάθειας (από δύο μήνες μέχρι δύο χρόνια) έως ότου η συναλλαγματική αξία της νέας δραχμής θα σταθεροποιηθεί μέσα από την ανάκαμψη της οικονομίας της, αλλά το μέλλον της ελληνικής οικονομία έτσι κι αλλιώς φαντάζει πιο ζοφερό. Είναι ζήτημα επιβίωσης…
Τέλος αξίζει να αναφερθεί η προφητική δήλωση του Τόμας Τζέφερσον 3ου προέδρου των Η.Π.Α, για το νεοσύστατο τότε κράτος, δήλωση την οποία θα μπορούσε(;) να την είχε κάνει και ο Έλληνας πρωθυπουργός : «Δεν ανήκω σ’ εκείνους που φοβούνται το λαό. Αυτός και όχι οι πλούσιοι αποτελούν την εγγύησή μας για διαρκή ελευθερία. Και για να προστατεύσουμε την ανεξαρτησία του δεν θα πρέπει να επιτρέψουμε στους κυβερνώντες να μας φορτώσουν με διαρκές χρέος… Αν βρεθούμε σε κατάσταση τέτοιου χρέους ώστε να αναγκαστούμε να φορολογηθούμε για ότι τρώμε και πίνουμε, για τα αναγκαία και τις ανέσεις μας, για τις εργασίες και τις διασκεδάσεις μας… όπως συμβαίνει με το λαό της Αγγλίας, τότε και ο λαός μας θα χρειαστεί να δουλεύει 16 ώρες από τις 24 και να δίνει, ότι κερδίζει από τις 15 ώρες, στην κυβέρνηση για τα χρέη της και τις καθημερινές δαπάνες της… Τότε όμως δεν θα έχουμε χρόνο για να σκεφτούμε και κανένα μέσο για να εγκαλέσουμε αυτούς που μας κυβερνάνε άσχημα. Δεν θα έχουμε καμιά άλλη επιλογή από το να εκμισθώνουμε τους εαυτούς μας σε εκείνους που το μόνο που θέλουν είναι να μας κρατάνε δεμένους έως ότου ο κύριος όγκος της κοινωνίας καταλήξει να είναι ένα απλό αυτόματο μιζέριας δίχως καμιά άλλη αίσθηση εκτός από το να αμαρτάνει και να υποφέρει»…
Του Κων/νου Παλαιού