Η άρνηση πληρωμής του χρέους ως «λευκή σελίδα»

για μια «Κεϋνσιανή» οικονομική πολιτική…

*Ελλάδα- Ιρλανδία σε βαθιά ύφεση, Ισλανδία  σε ανάπτυξη

Ενώ η χώρα βυθίζεται στην ύφεση κάθε τρίμηνο που παρέρχεται, θεαματική είναι η ανάκαμψη της ισλανδικής οικονομίας μετά την επιβλητική αντίσταση  του λαού της (άρνηση πληρωμής του χρέους), ο οποίος με δημοψήφισμα συνέτριψε την πολιτική της κυβέρνησης, που είχε υποκύψει στους ξένους δανειστές...

Η Ισλανδία, αντιμετώπισε τη χρεοκοπία της χώρας με μια συνολική πολιτική. Yποτίμησε το εθνικό νόμισμα (κορώνα) και επέβαλε ελέγχους και περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων. Αρχικά η κορώνα υποτιμήθηκε έναντι του δολαρίου κατά 50%, αλλά ήδη περιορίστηκε στο 30% και συρρικνώνεται. Το ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε κατά 1,2% το τρίτο τρίμηνο του 2010. Ο πληθωρισμός, κυμαίνεται  κοντά στο 2,5% από 18.5% που είχε εκτιναχθεί. Το έλλειμμα του προϋπολογισμού ήταν  6,2% το 2010 και υπολογίζεται πως ίσως και μέσα στο 2011, θα οδηγηθεί σε πλεόνασμα. Το δημόσιο χρέος, το οποίο έχει εκτιναχθεί στο 115% του ΑΕΠ, θα μειωθεί σταδιακά στο 80% του ΑΕΠ μέχρι το 2015. Βασικό μέτρο που πήραν οι Ισλανδοί ήταν ότι άφησαν τις ιδιωτικές τράπεζες να χρεοκοπήσουν και  κατόπιν τις εθνικοποίησαν…  Το ΑΕΠ της αθροιστικά σημείωσε  απώλειες κατά 15%. Η Ιρλανδία που απεναντίας «έσωσε» τις τράπεζές της,   είδε το ΑΕΠ της να πέφτει 14%» και μπήκε στον περίφημο «μηχανισμό στήριξης».

Το έλλειμμα του προϋπολογισμού της Ιρλανδίας απογειώθηκε στο ασύλληπτο 32% του ΑΕΠ και το δημόσιο χρέος της εκτινάχθηκε στο 100% φέτος και θα φτάσει στο 120% του ΑΕΠ το 2013, με την ανεργία να ανέρχεται στην Ιρλανδία στο 14,1% έναντι 7,3% στην Ισλανδία, βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι η «υπάκουη» Ιρλανδία βρίσκεται σε πολύ χειρότερη μοίρα από την «απείθαρχη» Ισλανδία. Η Ελλάδα και η Ιρλανδία έχασαν την εμπιστοσύνη των αγορών, παρόλο που και οι δύο εκδίδουν ομόλογα σε ευρώ». Όσο για τους Ισλανδούς, που αρχικά θεώρησαν το ευρώ σωτηρία, τώρα δεν θέλουν ούτε να το ακούσουν, διαφυλάττοντας  το πολύτιμο «σκανδιναβικό μοντέλο» κοινωνικής προστασίας!

Αν βάλουμε τα πράγματα κάτω και υπολογίσουμε το χρέος, τους τοκογλυφικούς τόκους, την μηδενική ανάπτυξη, το ισοζύγιο εισαγωγών-εξαγωγών και τις αξιολογήσεις των οίκων, βλέπουμε πως για Ελλάδα τα νούμερα «δεν βγαίνουν»… Όση υπομονή και να δείξει ο λαός, όσες θυσίες και λιτότητα  αν υποστεί, η μέθοδος αυτή του «σοκ» που εφαρμόζεται μόνο άκαρπη είναι για τη χώρα (αντιθέτως για τους δανειστές, βαδίζει σε γνωστά κερδοφόρα μονοπάτια της άκρως απελευθερωμένης αγοράς στη δεκαετία του 70’ – 80’ στη Χιλή, Αργεντινή, Βολιβία, Πολωνία και Ρωσία)

.
Η μονομερής άρνηση πληρωμής του χρέους (ως «απεχθές», προϊόν απάτης και τοκογλυφίας διεφθαρμένων κυβερνήσεων) μέσα από την παύση πληρωμών προς τους δανειστές, φαντάζει ως μοναδική λύση αποτίναξης από τα δεσμά της χρόνιας τοκογλυφίας. Την τελευταία δεκαετία το ελληνικό κράτος πλήρωσε στους πιστωτές του πάνω από 450 δισ. ευρώ σύμφωνα με τους ισολογισμούς του Γενικού Λογιστηρίου του κράτους. Σε εποχή που το Δημόσιο δανειζόταν με τα spread να κυμαίνονται χαμηλά. Παρ’ όλα αυτά το δημόσιο χρέος της χώρας όχι μόνο δε συγκρατήθηκε αλλά αυξήθηκε την ίδια δεκαετία κατά 155 δισ. ευρώ, φτάνοντας τα 298 δισ. ευρώ Για την περίοδο 2011-2015 η Ελλάδα θα κληθεί να καταβάλει μόνο για χρεολύσια περίπου 170 δισ. ευρώ…!Το χρέος θα συνεχίσει να γιγαντώνεται… Άρνηση πληρωμής του χρέους δεν σημαίνει πτώχευση της χώρας, ούτε στάση πληρωμών (μισθοί, συντάξεις) στο εσωτερικό…Σίγουρα, κάτι τέτοιο  δεν μπορεί να συμβεί εντός ΟΝΕ , καθώς διαμέσου του ευρώ ακολουθείται προδιαγεγραμμένη πορεία που έχουν αποφασίσει οι τραπεζίτες και οι χρηματιστές της ευρωζώνης. Επιπλέον, μια οικονομία που θέλει να ορθοποδήσει, ειδικά μετά από μια τέτοια ενέργεια,, έχει ανάγκη το εθνικό της νόμισμα. Με την κίνηση αυτή δεν συνεπάγεται και αυτόματη έξοδο και από την ΕΕ, καθώς στη συνθήκη του Μάαστριχτ δεν προβλέπει τέτοια συνέπεια… Για παράδειγμα η Ισλανδία, που ενώ αρνήθηκε το χρέος, δέχεται πιέσεις για να εισέλθει στην «Ευρωπαϊκή Οικογένεια»…  

Παράλληλα, πρέπει να επέλθει εθνικοποίηση των βασικών τραπεζών με πρώτη και κύρια την Τράπεζα της Ελλάδος. Η εθνικοποίηση μπορεί να γίνει χωρίς το κράτος να πληρώσει τίποτε. Μην ξεχνάμε ότι το κράτος έχει ήδη δώσει μεγάλα πακέτα εγγυήσεων στις τράπεζες, οι οποίες συνεχίζουν εντούτοις να αντιμετωπίζουν προβλήματα, με τους ξένους επενδυτές να το εκμεταλλεύονται, διεισδύοντας μέσω των αυξήσεων των μετοχικών κεφαλαίων… Επίσης, κατέχουν ήδη στα χαρτοφυλάκια τους σημαντικό μέρος των ελληνικών ομολόγων χρέους, με τα οποία κερδοσκοπούν αντλώντας ρευστότητα από την ΕΚΤ. Μέσω της εθνικοποίησης του βασικού τραπεζικού  κλάδου, τα δάνεια των πολιτών μπορούν να  μεταφερθούν στις εθνικοποιημένες τράπεζες, αλλά επειδή το νόμισμα θα είχε υποτιμηθεί, θα μειωθεί  και το ονομαστικό ύψος των δανείων, πέρα από τις σοβαρές άλλες διευκολύνσεις αποπληρωμής που θα προσφέρει το κράτος στους οφειλέτες  για να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες. Οι  εθνικοποιημένες τράπεζες θα αναγνωρίσουν όλες τις καταθέσεις των πολιτών ώστε κανένας να μη χάσει ούτε δραχμή…Οι Έλληνες  φορολογούμενοι θα φορτωθούν τα βάρη διάσωσης των καταθέσεων των δικών τους και των συμπατριωτών τους, ενώ οι ξένοι επενδυτές και καταθέτες θα πληρώσουν τον λογαριασμό των συναλλαγών τους με τις ιδιωτικές τράπεζες που χρεοκόπησαν. Επιπλέον για τις ΔΕΚΟ, τα νοικοκυριά ,αλλά και τις περισσότερες ιδιωτικές επιχειρήσεις που είναι χρεωμένες προς τις εμπορικές τράπεζες του εσωτερικού, θα ακολουθηθεί ρύθμιση των χρεών που έχουν συσσωρεύσει. Κάποια από αυτά τα χρέη θα διαγραφούν, ιδίως όταν πρόκειται για χρέη που είναι αδύνατο να αποπληρωθούν από τον οφειλέτη, ώστε να του δοθεί η ευκαιρία μιας καινούργιας αρχής. Κάποια άλλα θα ρυθμιστούν με τέτοιο τρόπο ώστε να ελαφρύνουν σημαντικά το βάρος της εξυπηρέτησης.

Η οικονομία θα χρειαστεί ουσιαστικά μια ανάπτυξη τύπου Κέυνς με περιορισμό στην εθνική χρηματαγορά, ώστε να προφυλαχθεί ο δημόσιος δανεισμός από την κερδοσκοπία. Μια πολιτική με μεγάλες δημόσιες δαπάνες, με παραγωγή προϊόντων (γεωργικών, βιοτεχνικών, βιομηχανικών,υπηρεσιών κλπ) για την κάλυψη των εσωτερικών αναγκών και έπειτα προς τη δημιουργία εξαγωγών, επανακρατικοποίηση (και εξυγιασμένη λειτουργία) των μεγάλων επιχειρήσεων της χώρας (ΟΤΕ, Ολυμπιακή κλπ), με εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου προς όφελος του δημοσίου και φυσικά διαφύλαξη των κρατικών επιχειρήσεων ενέργειας…Είναι το περίφημο «Σουηδικό μοντέλο» ανάπτυξης που ακούγαμε από τον πρωθυπουργό προ διετίας και δεν έχει καμία σχέση με τον σύγχρονο «Θατσερισμό» που θέλει η κυβέρνηση  να εφαρμόσει με παράλληλη «αξιοποίηση» της δημόσιας περιουσίας…  Για μια οικονομία με τέτοια παραγωγική ανάπτυξη δεν υπάρχει ανάγκη εξωτερικού δανεισμού καθώς  η εσωτερική τραπεζική αγορά , στο βαθμό που λειτουργεί αναπτυξιακά ,  μπορεί κάλλιστα να ικανοποιήσει τις δανειακές ανάγκες επιχειρήσεων και κράτους. 
Πιθανώς με την έλευση τέτοιων καθοριστικών αποφάσεων θα δημιουργηθεί τάση φυγής του κεφαλαίου στο εξωτερικό. Για να υπάρξει έλεγχος στην κίνηση του  κεφαλαίου, ώστε να αποτραπεί  η φυγή  πρέπει να  επιβληθεί  ένας αποτρεπτικός φόρος της τάξης του 80-90%, καθιστώντας αδιανόητη οποιαδήποτε τέτοια σκέψη…
Φυσικά απαραίτητη προϋπόθεση είναι  το δημόσιο άνοιγμα όλων των λογαριασμών του κράτους, με τη δημόσια έρευνα στους λογαριασμούς του κράτους είτε πρόκειται για το χρέος, είτε πρόκειται για το σύνολο των δημοσιονομικών. Ο λαός πρέπει να ξέρει επακριβώς τι έγιναν τα λεφτά του δημοσίου και πώς συσσωρεύτηκε αυτό το χρέος... Όποιος πολιτικός, επιχειρηματίας ή άλλος αποδειχθεί ότι συμμετείχε εκούσια στη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος να δημεύεται η περιουσία του και να στέλνεται φυλακή. Είναι θέμα στοιχειώδους πολιτικής εντιμότητας η ικανοποίηση αυτού του βασικού αιτήματος του λαού. 
Εννοείται πως η άρνηση της πληρωμής του χρέους δεν μπορεί να γίνει χωρίς την μαχητική υποστήριξη του λαού. Σίγουρα ανάμεσα στην άρνηση του χρέους και στην έναρξη της ανάπτυξης, θα περάσει μια περίοδος (1 το πολύ 2 χρόνια) βαθειάς ύφεσης! Αλλά ύφεσης με προοπτικές για ένα θετικό μέλλον…Όχι σαν τη σημερινή ύφεση, που το μέλλον φαντάζει ακόμη πιο ζοφερό, με τελικό μαθηματικό  προορισμό(σύμφωνα με τα νούμερα) τη χρεοκοπία… Γι’ αυτό θα χρειαστεί μια κυβέρνηση, «συγκοινωνούν δοχείο» με το λαό, που δεν θα τον κοροϊδεύει, δεν θα του  σπάσει το ηθικό και  δεν θα ασκεί πολιτική ερήμην του και σε βάρος του.  Αν υπήρχε  μια τέτοια κυβέρνηση που υπερασπιζόμενη τη χώρα, την εργασία, το εισόδημα, τη σύνταξη και τα δικαιώματα του εργαζόμενου λαού, αρνηθεί τον «μηχανισμό στήριξης» της ΕΕ και του ΔΝΤ και μαζί τους ξένους δανειστές, σίγουρα θα έχει την  πάνδημη υποστήριξη του λαού…

Του Κώστα Παλαιού