ΤΟ ΠΡΟΣΦΟΡΟ ΕΔΑΦΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ
Η ουτοπία της ελεύθερη αγοράς και
η Μπανανία του Ευρωπαϊκού Νότου
*Η λογιστική της ανάπτυξης, των «καλών παιδιών» της αγοράς
Του Κώστα Παλαιού
Τα «καλά παιδιά» των αγορών, οι πρωθυπουργοί μεσάζοντες και φανατικοί οπαδοί των συμφερόντων της παγκοσμιοποίησης και της φιλελευθεροποίησης αποφασίζουν: Ενωμένη ευρωπαϊκή πολιτική λιτότητας για την αντιμετώπιση της κρίσης!
Πίσω από το «παραμύθι» όμως, πρόκειται για την εύρυθμη και ομαλή αποπληρωμή των τοκογλυφικών επιτοκίων και των κεφαλαίων, των ελαχίστων της παγκοσμιοποίησης και παράλληλα η εξασφάλιση για τα επόμενα 50 χρόνια του ασταμάτητου κέρδους και της βουλιμία των «βαρόνων» της wall street…
Καλωσήρθατε στην υπό κατασκευή «μετά-ουτοπία της ελεύθερης αγοράς» (Φρίντριχ Α. Χάγιεκ), των παγκόσμιων τοκογλύφων, στην Ευρώπη, αρχής γενομένης από κατοχική Ελλάδα…. Το «αόρατο χέρι» της αγοράς, κατά τον Άνταμ Σμίθ, θα φροντίσει πριν από μας και χωρίς εμάς, για εμάς και το μέλλον μας! (Για άλλη μια φορά η στήλη, θα παραληρήσει ενάντια στην απελευθέρωση της αγοράς που επιθυμούν διακαώς τα ξένα και υπηρετούν τα εγχώρια συμφέροντα… )
Οι ιδιοκτήτες και οι φανατικοί υποστηρικτές της Σχολής του Σικάγο έχουν βάλει στόχο να μετατρέψουν τη χώρα σε Μπανανία (Γουατεμάλα) της Ευρώπης…
Η Σχολή του Σικάγο του Μίλτον Φρίντμαν, που δημιούργησε και προωθεί την θεωρία της άκρως φιλελευθεροποιημένης της αγοράς, θεωρεία που αντιπροσωπεύει 100% τη «συνταγογράφηση» του ΔΝΤ (δικό τους παράρτημα είναι) αλλά και το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο το οποίο θα δημιουργηθεί οσονούπω…
Το «μοτίβο» αυτό της απορρύθμισης, περιλαμβάνει την πλήρη απελευθέρωση της αγοράς και του εμπορίου, την ιδιωτικοποίηση βασικών υπηρεσιών, αγαθών και πηγών ενέργειας με παράλληλη δραματική περικοπή μισθών και συντάξεων και καταρράκωσης του βιοτικού επιπέδου, μέσα από μια μέθοδο «σοκ» και εκβιασμού που επιβάλλει να εφαρμοστούν όλα τα μέτρα σε μικρό διάστημα για να δοθεί η επόμενη τοκογλυφική δόση (9 μήνες προθεσμία έδωσε ο Φρίντμαν στον Πινοσέτ για τις διαρθρωτικές αλλαγές στην Χιλή). Η πολιτική αυτή εφαρμόστηκε στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, στη Β. Αφρική, τη Σοβιετική Ένωση, την Αγγλία, τη Νοτιοανατολική Ασία με τις «τίγρεις» και τέλος στη Μέση Ανατολή. Τα αποτελέσματα γνωστά με τελευταίο παράδειγμα τις εξελίξεις στα νότια της χώρας μας. Αρκετές χώρες που κατάφεραν να αποδεσμευτούν από τα δεσμά του ΔΝΤ και της επιβαλλόμενης οικονομικής πολιτικής των τοκογλύφων, πράττουν οτιδήποτε είναι δυνατόν, ώστε να μην προσφύγουν ξανά στο συγκεκριμένο μηχανισμό…
Ο επόμενος στόχος που παρέχει πρόσφορο έδαφος για άκρατο κέρδος από τους λίγους, είναι η Ευρώπη με πρώτη και καλύτερη την υπό κατοχή χώρα μας, με τις πολλές πλουτοπαραγωγικές δυνατότητες. Η ευρωζώνη δίνει τη δυνατότητα στους τοκογλύφους να ξαναμπούν στο παιχνίδι διαχείρισης κρίσεων χρέους, ενώ θα μπει «χοντρότερα», με τον Ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης …
Σε αγαστή συνεργασία με τα «πεφωτισμένα» παιδιά τους, έρχονται οι δανειστές της χώρας και του κατοχικού συμφώνου, να ιδιωτικοποιήσουν τους βασικούς πυλώνες της οικονομίας, στα πλαίσια της ανάπτυξης. Επιδιώκουν δηλαδή «να τους δώσουμε την αγελάδα για να μας πουλήσουν ακριβά το γάλα»... Αλλά είπαμε, πρώτα η ανάπτυξη… Η λογιστική ανάπτυξη γιατί επί της ουσίας, με την επιδιωκόμενη μελλοντική ανάπτυξη της εκμετάλλευσης της δημόσιας περιουσίας, η Ελλάδα δεν μπορεί να βγει από τη «μαύρη τρύπα», όσα και αν θυσιάσει, όσες περικοπές και να γίνουν, όση έμμεση φορολογία και αν επιβληθεί επί σειρά ετών. Το χρέος θα αυξάνεται, θα μετακυλίεται και θα διαιωνίζεται…Η δουλεία δηλαδή θα συνεχίζεται! Congratulations!!! Στόχος επετεύχθη.
Στον καπιταλισμό κάθε χώρα χρησιμοποιεί ένα μηχανισμό ως κεντρικό μοχλό ανάπτυξής της. Η Κίνα. Η Βραζιλία και ορισμένες Ασιατικές «τίγρεις» χρησιμοποιούν ως τέτοιο μοχλό, το δημόσιο τομέα. Στις αγγλοσαξονικές χώρες που έχουν επίσης δημόσιο τομέα, πρωτογενή τομέα κ.λπ., το μεγαλύτερο βάρος ρίχνουν στις αγορές (διεθνείς αγορές). Υπάρχουν όμως και οι χώρες όπως η Γερμανία, που διαθέτει ένα μικρό αλλά ισχυρό τραπεζικό τομέα που λειτουργεί ως συντονιστής των επενδύσεων της χώρας (κυρίως της βαριάς βιομηχανίας)… Στην Ελλάδα κανένας από τους τομείς αυτούς δεν λειτουργεί ή δε λειτουργεί σωστά …
Ούτε επιδιώκεται πραγματική ανάπτυξη, μέσα από την παραγωγή προϊόντων με αξία, ώστε να «βρει το δρόμο» της η χώρα. Η ελληνική οικονομία έχει ουσιαστικά «πτωχεύσει» από άποψη δυναμικής. Ο παραγωγικός ιστός έχει αποδομηθεί τα τελευταία 35 χρόνια. Δεν έχει γίνει τίποτα τελευταία χρόνια, ώστε να ενισχυθούν πραγματικά βασικοί τομείς, όπως η ελληνική γεωργία ώστε να γίνει ανταγωνιστική. Απεναντίας διογκώθηκε ο δημόσιος τομέας, προς εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπιμοτήτων, ενώ ο ιδιωτικός αναπτύχθηκε προβληματικά! Τη μεγαλύτερη ανάπτυξη παγκοσμίως αυτή τη στιγμή, την έχει ο κλάδος των τροφίμων. Από το γεγονός αυτό κερδίζουν όμως, οι παραγωγικές χώρες! Η τιμή της ζάχαρης τριπλασιάστηκε εντός του 2010, εκτινασσόμενη στα 752,70 δολάρια ο μετρικός τόνος! Η τιμή του καλαμποκιού σημείωσε τον περασμένο Δεκέμβριο τη μεγαλύτερη αύξηση των τελευταίων τεσσάρων ετών..
Οι εκάστοτε κυβερνήσεις μας απεναντίας, ξεπουλούσαν τα εργοστάσια ζάχαρης, παρότρυναν τους παραγωγούς να ξεριζώσουν τις ελιές και επιπλέον εισάγουν επί χρόνια αλάτι (!), από τι στιγμή που η χώρα περικυκλώνεται από θάλασσα! Χώρια η κτηνοτροφία, τα μέταλλα και άλλα. Τα μέτρα που εφαρμόζει «ευλαβικά» η κυβέρνηση, βάση του τοκογλυφικού συμφώνου, δεν οδηγούν προς την κατεύθυνση αυτή. Με «διαρθρωτικές αλλαγές» και το μνημόνιο, η Ελλάδα δεν πρόκειται να λύσει τα μεγάλα προβλήματα δομής της οικονομίας, ούτε να αποκτήσει εκτεταμένη παραγωγική βάση… Όταν και αν, βγούμε από την κρίση, πάλι στο ίδιο πρόβλημα θα καταλήξουμε… Τα μέτρα αυτά εξυπηρετούν πρωτίστως τους δανειστές- τοκογλύφους και τα εγχώρια μεγάλα συμφέροντα, αλλά σίγουρα όχι την Ελληνική κοινωνία και το μέλλον της… Αυτός είναι και ο σκοπός της ουτοπίας του καπιταλισμού, την οποία μπορεί να μην την είδαμε ακόμη ολοκληρωμένη, αλλά ούτε πρόκειται γιατί πιθανώς δεν θα υπάρχει κανένας μας μέχρι τότε…
Υπάρχει ένα αμερικάνικο ρητό, που προφανώς ο πρωθυπουργός δεν γνωρίζει (;)…. «Αν χρωστάς 100.000 δολάρια στην τράπεζα είναι δικό σου πρόβλημα. Αν χρωστάς 1.000.000 δολάρια, είναι πρόβλημα της τράπεζας!» Το πρόβλημα της τράπεζας, για εμάς, το αποδέχτηκε η κυβέρνηση ως δικό μας και προθυμοποιείται να «ρισκάρει» το «σπίτι» μας για να το λύσει… Το θέμα είναι αν θα πουλήσει το «σπίτι» στους «αρμανιτζήδες», νεοταξίτες , πολυπολιτισμικούς και επιτυχημένους παγκόσμιους τραπεζίτες ή αν θα το υπερασπιστεί μέχρι θανάτου ! Εκτός και αν το νοικιάζει…